مرور کلی

گرفتگی صدا، که با نام دیسفونیا نیز شناخته می‌شود، به هرگونه تغییر در صدای شما اطلاق می‌گردد. این یک علامت بسیار شایع است که می‌تواند صدای شما را ضعیف، خشن، نفس‌دار، گرفته یا بم کند. همچنین ممکن است متوجه تغییراتی در بلندی یا زیر و بمی صدای خود شوید. گاهی اوقات، ممکن است برای صحبت کردن به تلاش بیشتری نیاز داشته باشید، یا هنگام استفاده از صدای خود احساس ناراحتی کنید. اگر صدای خود را به طور کامل از دست بدهید، این وضعیت آفونیا نامیده می‌شود.

در حالی که گرفتگی صدا اغلب به دلیل مشکلات جزئی است که خود به خود بهبود می‌یابند، گاهی اوقات می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل جدی‌تر زمینه‌ای باشد. این امر به ویژه اگر گرفتگی صدای شما برای مدت طولانی ادامه یابد یا بدتر شود، صادق است. درک اینکه چه چیزی ممکن است باعث تغییر صدای شما شده باشد، اولین قدم برای دریافت کمک و درمان صحیح است.

علائم و علل

صدای شما توسط تارهای صوتی تولید می‌شود که دو نوار کوچک عضلانی در جعبه صدای شما (حنجره) هستند. هنگامی که صحبت می‌کنید، هوا از ریه‌های شما از روی این تارها عبور کرده و باعث ارتعاش آن‌ها می‌شود. هر مشکلی که بر این ارتعاشات تأثیر بگذارد، می‌تواند منجر به گرفتگی صدا یا دیسفونیا شود.

علائم

علائم گرفتگی صدا می‌تواند بسته به علت مشکل، بسیار متفاوت باشد. ممکن است یک یا چند مورد از این تغییرات را تجربه کنید:

• تغییر کیفیت صدا: صدای شما ممکن است نفس‌دار (مانند اینکه نفستان تمام شده است)، خشن، خش‌دار، گرفته یا بم به نظر برسد.
• تغییرات در زیر و بمی صدا: صدای شما ممکن است بالاتر یا پایین‌تر از حد معمول شود.
• تغییرات در بلندی صدا: ممکن است صدای شما آرام‌تر، ضعیف‌تر شود یا برای بلند صحبت کردن مشکل داشته باشید.
• صدای لرزان: صدای شما ممکن است لرزان یا نامنظم به نظر برسد.
• افزایش تلاش: ممکن است احساس کنید برای تولید صدا یا صحبت کردن باید بیشتر فشار بیاورید.
• ناراحتی یا درد: برخی افراد هنگام صحبت کردن، درد یا ناراحتی در گلو یا جعبه صدای خود تجربه می‌کنند.
• خستگی صوتی: صدای شما ممکن است به راحتی خسته شود، به خصوص پس از مدتی صحبت کردن.
• تنگی نفس: در برخی موارد جدی، تغییرات صدا می‌تواند با مشکل در تنفس همراه باشد، به خصوص هنگام استراحت یا دراز کشیدن.
• مشکلات بلع: ممکن است در بلع غذا یا مایعات مشکل داشته باشید.
• از دست دادن کامل صدا (آفونیا): در موارد شدید، ممکن است قادر به تولید هیچ صدایی نباشید.

علل

دلایل گرفتگی صدا متنوع هستند، از عفونت‌های ساده گرفته تا شرایط عصبی پیچیده‌تر. در اینجا برخی از علل شایع آورده شده است:

• عفونت‌ها و التهاب:
• • لارنژیت حاد: این اغلب ناشی از یک عفونت ویروسی، مشابه سرماخوردگی معمولی، است که منجر به التهاب تارهای صوتی می‌شود.
  • گرفتگی صدای پس از ویروس: حتی پس از رفع سرماخوردگی یا آنفولانزا، صدای شما ممکن است برای مدتی گرفته باقی بماند.
  • اپی‌گلوتیت حاد و کروپ: اینها عفونت‌های جدی، به ویژه در کودکان، هستند که باعث تورم در اطراف جعبه صدا و نای می‌شوند و به طور بالقوه منجر به مشکلات تنفسی می‌گردند.
  • دیفتری: یک عفونت باکتریایی که می‌تواند گلو و جعبه صدا را تحت تأثیر قرار دهد.
  • سوختگی مجاری هوایی یا آنافیلاکسی: واکنش‌های آلرژیک شدید یا سوختگی می‌تواند باعث تورم سریع در مجاری هوایی شود که منجر به گرفتگی صدا و مشکلات تنفسی می‌گردد.
• سوء استفاده یا استفاده بیش از حد از صدا:
• • فشار صوتی: فریاد زدن، صحبت طولانی مدت، یا حتی نجوا کردن می‌تواند به تارهای صوتی شما فشار وارد کند. این در مشاغلی مانند معلمی یا خوانندگی شایع است.
  • ندول یا پولیپ تارهای صوتی: اینها توده‌های خوش‌خیم (غیرسرطانی) روی تارهای صوتی هستند که اغلب به دلیل سوء استفاده طولانی مدت از صدا ایجاد می‌شوند، مشابه پینه روی دست‌ها.
  • دیسفونیای ناشی از کشیدگی عضلانی (MTD): این زمانی رخ می‌دهد که عضلات اطراف جعبه صدا بیش از حد سفت شوند یا ناکارآمد عمل کنند، که اغلب با استرس، اضطراب یا استفاده نادرست از صدا مرتبط است.
• بیماری ریفلاکس معده به مری (GORD):
• • اسید معده می‌تواند به سمت گلو حرکت کرده و تارهای صوتی را تحریک کند که منجر به گرفتگی صدا، به ویژه در صبح می‌شود.
• عوامل سبک زندگی:
• • سیگار و الکل: هر دو می‌توانند به مرور زمان تارهای صوتی را تحریک و آسیب رسانده و خطر گرفتگی صدا و شرایط جدی‌تر را افزایش دهند.
• تغییرات مرتبط با سن:
• • پرسبی‌فونیا: با افزایش سن، تارهای صوتی می‌توانند مقداری از حجم و خاصیت ارتجاعی خود را از دست بدهند که منجر به صدایی ضعیف‌تر یا نفس‌دار می‌شود.
• مشکلات مرتبط با دارو:
• • کاندیدیازیس حنجره: یک عفونت قارچی در جعبه صدا، که اغلب در افرادی دیده می‌شود که از اسپری‌های استروئیدی برای شرایطی مانند آسم استفاده می‌کنند، به خصوص اگر پس از آن دهان خود را نشویند.
• شرایط عصبی:
• • بی‌حرکتی یا فلج تارهای صوتی: این زمانی اتفاق می‌افتد که اعصاب کنترل کننده یک یا هر دو تار صوتی آسیب ببینند و از حرکت صحیح آنها جلوگیری کنند.
  • دیسفونیای اسپاسمودیک: یک بیماری نادر که در آن عضلات جعبه صدا به طور غیرارادی دچار اسپاسم می‌شوند و باعث می‌شود صدا گرفته، سفت یا نفس‌دار به نظر برسد.
  • بیماری پارکینسون: می‌تواند بر کنترل صدا تأثیر بگذارد و منجر به صدایی آرام، یکنواخت یا لرزان شود.
  • بیماری نورون حرکتی (MND): می‌تواند باعث ضعف پیشرونده در عضلات مورد استفاده برای گفتار و بلع شود.
  • سکته مغزی: می‌تواند بر نواحی مغزی که صدا و گفتار را کنترل می‌کنند، تأثیر بگذارد.
  • دیستونی حنجره: نوعی دیستونی (اختلال حرکتی عصبی) که به طور خاص عضلات جعبه صدا را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث اسپاسم‌های غیرارادی می‌شود.
• شرایط سیستمیک:
• • آرتریت روماتوئید: می‌تواند مفاصل در جعبه صدا را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به گرفتگی صدا شود.
• بدخیمی (سرطان):
• • سرطان حنجره: سرطان جعبه صدا یک علت جدی گرفتگی صدای پایدار است، به ویژه در افراد سیگاری.
  • سایر تومورهای گردن یا قفسه سینه: تومورها در این نواحی گاهی اوقات می‌توانند بر اعصاب کنترل کننده تارهای صوتی فشار وارد کنند و منجر به گرفتگی صدا شوند.

تشخیص و بررسی‌ها

هنگامی که گرفتگی صدا را تجربه می‌کنید، به ویژه اگر پایدار باشد، پزشک شما برای توصیه بهترین اقدام، نیاز به درک علت آن دارد. این فرآیند شامل بحث مفصل در مورد علائم شما و معاینه فیزیکی است که اغلب با آزمایش‌های خاصی دنبال می‌شود.

تشخیص

پزشک شما با گرفتن یک تاریخچه کامل شروع خواهد کرد. این شامل سوالاتی در مورد موارد زیر است:

• مدت زمان علائم: چه مدت است که صدای شما گرفته است. این بسیار مهم است، زیرا گرفتگی صدای پایدار (بیش از سه هفته) یک شاخص کلیدی برای بررسی بیشتر است.
• الگوهای استفاده از صدا: آیا برای کار یا سرگرمی (مانند معلمی، خوانندگی) زیاد از صدای خود استفاده می‌کنید.
• علائم مرتبط: هر علامت دیگری که ممکن است داشته باشید، مانند مشکل در بلع (دیسفاژی)، کاهش وزن، توده در گردن، درد گوش (اوتالژی ارجاعی)، سرفه خونی (هموپتیزی) یا تعریق شبانه.
• عوامل سبک زندگی: سابقه سیگار کشیدن و مصرف الکل شما.
• علائم ریفلاکس: سوزش سر دل، سوء هاضمه یا طعم ترش در دهان.
• سایر شرایط پزشکی: هرگونه مشکل سلامتی موجود مانند بیماری پارکینسون، آرتریت روماتوئید، یا اگر از اسپری‌های استروئیدی استفاده می‌کنید.

در طول معاینه، پزشک شما گلو و گردن شما را بررسی خواهد کرد. آنها به ویژه به دنبال علائم "پرچم قرمز" خاصی خواهند بود که نشان دهنده یک بیماری زمینه‌ای جدی‌تر است و نیاز به ارجاع فوری دارد:

• گرفتگی صدا که بیش از سه هفته طول کشیده است، به ویژه اگر 45 سال یا بیشتر دارید.
• گرفتگی صدای پایدار و بدون توضیح، به ویژه برای هر فرد 35 سال به بالا که صدای او هرگز عادی نیست.
• هرگونه گرفتگی صدا همراه با مشکل در بلع، کاهش وزن بدون توضیح، توده جدید در گردن، درد گوش که علت واضحی در گوش ندارد، سرفه خونی یا تعریق شبانه.
• سابقه مصرف قابل توجه سیگار یا الکل همراه با گرفتگی صدای پایدار.

اقدام فوری برای اورژانس‌های مجاری هوایی: اگر هرگونه سوء ظن به انسداد قریب‌الوقوع مجاری هوایی وجود داشته باشد (به این معنی که تنفس شما به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است)، این یک اورژانس پزشکی است. شما باید فوراً به دنبال کمک پزشکی ارشد باشید، که ممکن است شامل تماس با 999 باشد. در چنین شرایطی، اجتناب از معاینه گلو بسیار حیاتی است، زیرا این کار می‌تواند انسداد را بدتر کند.

بررسی‌ها

بسته به علائم شما و یافته‌های ارزیابی اولیه، پزشک شما ممکن است بررسی‌های بیشتر یا ارجاع به متخصص را توصیه کند:

• لارنگوسکوپی: این شایع‌ترین بررسی برای گرفتگی صدا است. یک جراح گوش، حلق و بینی (ENT) از یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر با نور و دوربین (آندوسکوپ فیبر نوری) برای مشاهده مستقیم تارهای صوتی و جعبه صدای شما استفاده خواهد کرد. این معمولاً در یک ویزیت سرپایی انجام می‌شود و به متخصص اجازه می‌دهد تا هرگونه ناهنجاری ساختاری، التهاب، توده‌ها یا مشکلات حرکت تارهای صوتی را شناسایی کند.
• لارنگواستروبوسکوپی دیجیتال: در برخی موارد، به ویژه در کلینیک‌های چند رشته‌ای صدا، ممکن است از یک لارنگوسکوپی تخصصی به نام لارنگواستروبوسکوپی دیجیتال استفاده شود. این تکنیک از نور چشمک‌زن برای ایجاد نمای حرکت آهسته از ارتعاش تارهای صوتی استفاده می‌کند که به تشخیص مشکلات ظریف در حرکت آنها که ممکن است با لارنگوسکوپی استاندارد