این بروشور برای ارائه اطلاعات در مورد کیست‌های شکاف برانشیال طراحی شده است. این بروشور توضیح می‌دهد که این کیست‌ها چه هستند، چگونه تشخیص داده می‌شوند و گزینه‌های درمانی موجود کدامند. این بروشور یک راهنمای کلی است و شرایط فردی شما ممکن است متفاوت باشد. همیشه مورد خاص خود را با پزشک یا جراح خود (مانند متخصص گوش و حلق و بینی یا جراح سر و گردن) در میان بگذارید.

مرور کلی

کیست شکاف برانشیال نوعی توده است که در گردن ایجاد می‌شود. این یک ناهنجاری مادرزادی است، به این معنی که از بدو تولد وجود دارد. این کیست‌ها در مراحل اولیه رشد نوزاد در رحم تشکیل می‌شوند.

گردن و صورت در حال رشد را مانند مجموعه‌ای از قوس‌ها تصور کنید، کمی شبیه قوس‌های یک پل. به این‌ها قوس‌های برانشیال گفته می‌شود. به طور معمول، این قوس‌ها به طور یکپارچه به هم می‌پیوندند. با این حال، گاهی اوقات شکاف‌ها یا حفره‌های کوچکی باقی می‌مانند. اگر شکاف یک حفره بسته را تشکیل دهد، می‌تواند با مایع پر شود و یک کیست شکاف برانشیال ایجاد کند. اگر شکاف ارتباطی با پوست یا داخل گلو ایجاد کند، به آن سینوس شکاف برانشیال یا فیستول گفته می‌شود. این بروشور عمدتاً بر کیست‌ها تمرکز دارد، اما بسیاری از اطلاعات آن در مورد سینوس‌ها نیز صدق می‌کند.

کیست‌های شکاف برانشیال تقریباً همیشه خوش‌خیم (غیرسرطانی) هستند. با این حال، اگر عفونی شوند یا به اندازه‌ای بزرگ شوند که به ساختارهای مجاور فشار وارد کنند، می‌توانند مشکلاتی ایجاد کنند. آن‌ها می‌توانند در هر سنی ظاهر شوند، اگرچه بیشتر در کودکان یا بزرگسالان جوان مشاهده می‌شوند.

علائم و علل

چه چیزی باعث آن‌ها می‌شود؟

همانطور که ذکر شد، این کیست‌ها در اثر عدم جوش خوردن کامل قوس‌های برانشیال در طول رشد جنینی ایجاد می‌شوند. هیچ راه شناخته شده‌ای برای پیشگیری از آن‌ها وجود ندارد و آن‌ها ناشی از کاری که مادر در دوران بارداری انجام داده یا نداده است، نیستند. این صرفاً یک تغییر در نحوه رشد گردن است. در برخی موارد، ناهنجاری‌های شکاف برانشیال می‌توانند با سایر شرایط، مانند سندرم برانشیو-اوتو-رنال (BOR) مرتبط باشند که می‌تواند بر شنوایی و رشد کلیه تأثیر بگذارد. پزشک شما در صورت لزوم این مورد را ارزیابی خواهد کرد.

علائم چیست؟

علائم می‌توانند بسته به محل و اندازه کیست و اینکه آیا عفونی شده است، متفاوت باشند. در اینجا برخی از علائم رایج آورده شده است:

• توده‌ای بدون درد در گردن: این شایع‌ترین علامت است. توده ممکن است صاف و گرد باشد و ممکن است هنگام لمس یا بلع کمی حرکت کند. می‌تواند در هر دو طرف گردن باشد.
• تورم: توده ممکن است به تدریج با گذشت زمان بزرگتر شود، یا اگر عفونی شود ممکن است ناگهان متورم شود.
• تغییرات پوستی: اگر یک مجرای سینوسی وجود داشته باشد، ممکن است یک سوراخ کوچک روی پوست وجود داشته باشد که گاهی اوقات با ترشح مایع مخاطی همراه است. این مورد در سینوس‌ها شایع‌تر از کیست‌ها است.
• عفونت: اگر کیست عفونی شود، می‌تواند:
• • قرمز شود
  • دردناک و حساس شود
  • متورم شود
  • هنگام لمس گرم شود
  • ممکن است چرک ترشح کند
• دش‌واری در بلع (دیسفاژی): یک کیست بزرگ، به خصوص اگر عفونی باشد، گاهی اوقات می‌تواند بلع را ناراحت‌کننده کند.
• تنفس صدادار (استریدور): در موارد نادر، یک کیست بسیار بزرگ می‌تواند به مجرای تنفسی فشار وارد کند و باعث تنفس صدادار شود. این بیشتر در نوزادان نگران‌کننده است.
• عفونت‌های مکرر گردن: در برخی بیماران ممکن است به صورت عفونت‌های مکرر گردن (آبسه‌ها) ظاهر شوند.

انواع کیست‌های شکاف برانشیال

انواع مختلفی وجود دارد که بر اساس قوس برانشیالی که از آن منشأ می‌گیرند، طبقه‌بندی می‌شوند:

• کیست‌های شکاف برانشیال اول: این‌ها کمتر شایع هستند و معمولاً در نزدیکی گوش، خط فک یا مجرای گوش یافت می‌شوند. ممکن است یک مجرای سینوسی با دهانه بالای یا زیر خط فک داشته باشند.
• کیست‌های شکاف برانشیال دوم: این‌ها شایع‌ترین نوع هستند. آن‌ها معمولاً در کنار گردن، زیر فک و جلوی یک عضله بزرگ گردن به نام استرنوکلیدوماستوئید ظاهر می‌شوند.
• کیست‌های شکاف برانشیال سوم و چهارم: این‌ها نادرتر هستند و در قسمت پایین‌تر گردن، نزدیک غده تیروئید قرار دارند. آن‌ها گاهی اوقات می‌توانند با عفونت‌های مکرر در ناحیه تیروئید ظاهر شوند.

تشخیص و بررسی‌ها

اگر شما یا فرزندتان توده‌ای در گردن دارید، مهم است که به پزشک (پزشک عمومی) مراجعه کنید تا آن را بررسی کند. پزشک:

1. سابقه پزشکی را می‌گیرد: آن‌ها در مورد توده، مدت زمان وجود آن، هرگونه علائم دیگر و سلامت عمومی شما سؤال خواهند کرد.
2. معاینه فیزیکی انجام می‌دهد: آن‌ها توده و بقیه نواحی گردن و سر را معاینه خواهند کرد.

بررسی‌ها:

برای تأیید تشخیص و رد سایر شرایط، پزشک ممکن است برخی آزمایش‌ها را توصیه کند:

• سونوگرافی: این اغلب اولین آزمایش است. از امواج صوتی برای ایجاد تصویری از کیست و بافت‌های اطراف استفاده می‌کند. بدون درد است و شامل اشعه نمی‌شود.
• سی‌تی اسکن (توموگرافی کامپیوتری): این از اشعه ایکس برای ایجاد تصاویر دقیق از گردن استفاده می‌کند. ممکن است در صورتی که سونوگرافی واضح نباشد یا اگر پزشک به اطلاعات بیشتری در مورد اندازه و محل کیست، به خصوص قبل از جراحی، نیاز داشته باشد، استفاده شود. ممکن است یک ماده حاجب به داخل ورید تزریق شود تا تصویر بهبود یابد.
• ام‌آر‌آی (تصویربرداری رزونانس مغناطیسی): این از آهنرباهای قوی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر دقیق استفاده می‌کند. به ویژه برای نشان دادن بافت‌های نرم خوب است و ممکن است در صورتی که سی‌تی اسکن مناسب نباشد یا جزئیات بیشتری لازم باشد، استفاده شود.
• آسپیراسیون با سوزن ظریف (FNA): در برخی موارد، پزشک ممکن است از یک سوزن نازک برای گرفتن نمونه‌ای از مایع کیست استفاده کند. این مایع می‌تواند زیر میکروسکوپ بررسی شود تا به تأیید تشخیص و رد عفونت کمک کند. این روش برای کیست‌های ساده در کودکان کمتر رایج است.
• آندوسکوپی: اگر مشکوک به اتصال مجرای سینوسی به داخل گلو باشد، ممکن است یک معاینه ویژه تحت بیهوشی به نام آندوسکوپی لازم باشد. این مورد کمتر مورد نیاز است.
• تست شنوایی: اگر مشکوک به کیست شکاف برانشیال اول باشد، ممکن است تست شنوایی لازم باشد.

مهم است به یاد داشته باشید که همه این آزمایش‌ها برای هر بیمار ضروری نخواهند بود. پزشک شما تصمیم خواهد گرفت که کدام آزمایش‌ها برای وضعیت فردی شما مناسب هستند.

مدیریت و درمان

درمان اصلی برای کیست‌ها و سینوس‌های شکاف برانشیال، برداشتن جراحی است. با این حال، رویکرد بستگی به این دارد که آیا کیست عفونی شده است یا خیر.

۱. اگر کیست عفونی نیست:

• مشاهده: کیست‌های بسیار کوچک و بدون علامت ممکن است بدون جراحی فوری، به ویژه در کودکان بسیار خردسال، تحت نظر قرار گیرند. با این حال، همیشه خطر عفونت در آینده وجود دارد، بنابراین جراحی معمولاً توصیه می‌شود.
• جراحی (برداشتن): درمان استاندارد، برداشتن کامل کیست و هر مجرای سینوسی مرتبط با آن از طریق جراحی است. این کار تحت بیهوشی عمومی (شما خواب خواهید بود) انجام می‌شود. جراح یک برش در گردن ایجاد می‌کند، کیست را با دقت برمی‌دارد و برش را با بخیه می‌بندد. محل و اندازه دقیق برش بستگی به محل کیست دارد.
• • کیست‌های شکاف برانشیال اول: ممکن است نیاز به برداشتن بخشی از غده بناگوشی داشته باشند.
  • کیست‌های شکاف برانشیال سوم و چهارم: ممکن است نیاز به برداشتن بخشی از غده تیروئید داشته باشند.

۲. اگر کیست عفونی است:

• آنتی‌بیوتیک‌ها: اولین قدم درمان عفونت با آنتی‌بیوتیک است. این‌ها معمولاً به صورت خوراکی مصرف می‌شوند. آنتی‌بیوتیک‌های رایج مورد استفاده در بریتانیا عبارتند از:
• • فلوکلوکساسیلین: (فقط با نسخه) معمولاً چهار بار در روز مصرف می‌شود. دوز بستگی به سن و وزن بیمار دارد.
  • کو-آموکسی‌کلاو: (فقط با نسخه) معمولاً سه بار در روز مصرف می‌شود. باز هم، دوز بستگی به سن و وزن دارد.
  • کلاریترومایسین: (فقط با نسخه) جایگزینی برای بیمارانی که به پنی‌سیلین حساسیت دارند. معمولاً دو بار در روز مصرف می‌شود.
  • اریترومایسین: (فقط با نسخه، اما برخی از فرمولاسیون‌ها برای سایر شرایط بدون نسخه در دسترس هستند، نه برای درمان عفونت‌های شکاف برانشیال). به عنوان جایگزین در صورت حساسیت به پنی‌سیلین استفاده می‌شود. اغلب چهار بار در روز، یا دو بار در روز برای نسخه‌های با رهش اصلاح‌شده، مصرف می‌شود.
• برش و تخلیه: اگر عفونت آبسه (تجمع چرک) تشکیل داده باشد، پزشک ممکن است نیاز به ایجاد یک برش کوچک برای تخلیه چرک داشته باشد. این کار می‌تواند تحت بیهوشی موضعی یا عمومی انجام شود.
• جراحی تأخیری: پس از اینکه عفونت به طور کامل برطرف شد (معمولاً پس از چندین هفته)، جراحی برای برداشتن کیست معمولاً برای جلوگیری از عفونت‌های آینده توصیه می‌شود.

پیشگیری

از آنجا که کیست‌های شکاف برانشیال مادرزادی هستند (از بدو تولد وجود دارند)، هیچ راهی برای جلوگیری از تشکیل آن‌ها وجود ندارد. آن‌ها ناشی از هیچ کاری که در دوران بارداری انجام شده یا نشده است، نیستند.

چشم‌انداز / پیش‌آگهی

چشم‌انداز برای افراد مبتلا به کیست‌های شکاف برانشیال به طور کلی بسیار خوب است. برداشتن جراحی معمولاً در حذف کامل کیست و جلوگیری از مشکلات آینده موفقیت‌آمیز است. عود نادر است.