مرور کلی

کیست اپیدرموئید یک توده بسیار شایع و بی‌ضرر است که درست زیر سطح پوست شما قرار می‌گیرد. ممکن است در گذشته آن‌ها را "کیست‌های سباسه" نامیده باشید، اما این در واقع یک اصطلاح منسوخ است. آن‌ها به هیچ وجه غدد سباسه (عرق و چربی) شما را درگیر نمی‌کنند.

طبق تعریف، کیست یک کیسه بسته است. در مورد کیست اپیدرموئید، پوشش کیسه از همان سلول‌هایی ساخته شده است که لایه بسیار بیرونی پوست شما (اپیدرم) را تشکیل می‌دهند. داخل کیسه یک ماده غلیظ، سفید و پنیری شکل وجود دارد. این ماده به سادگی "کراتین" است—یک نسخه طبیعی و مرطوب از پروتئینی که مو، ناخن‌ها و پوست بیرونی شما را تشکیل می‌دهد.

کیست‌های اپیدرموئید کاملاً خوش‌خیم (غیرسرطانی) هستند و شما نمی‌توانید آن‌ها را از کسی بگیرید یا به کسی منتقل کنید. در حالی که ما اغلب "کیست‌های پیلار" (که تقریباً یکسان هستند اما از ریشه مو، معمولاً روی پوست سر، تشکیل می‌شوند) را نیز می‌بینیم، تمرکز این بروشور عمدتاً بر کیست‌های اپیدرموئید است.

علائم و علل

علائم
اغلب اوقات، کیست اپیدرموئید کاملاً بدون درد است. شما معمولاً موارد زیر را مشاهده خواهید کرد:

• یک برآمدگی سفت، گرد و گنبدی شکل زیر پوست.
• یک توده به رنگ پوست، مایل به زرد یا مایل به سفید.
• یک سوراخ یا منفذ کوچک تیره در مرکز توده (که از نظر پزشکی به آن punctum گفته می‌شود).
• گاهی اوقات، اگر کیست فشرده شود، ممکن است ماده‌ای غلیظ، بدبو و پنیری شکل از آن خارج شود.
• آن‌ها به آرامی در طول زمان رشد می‌کنند و اندازه‌شان از یک نخود کوچک تا چند سانتی‌متر متغیر است.

اگر کیست عفونی شود، علائم تغییر خواهند کرد. توده قرمز، داغ، متورم و هنگام لمس بسیار حساس یا دردناک خواهد شد.

علل
به طور معمول، پوست ما دائماً سلول‌های مرده را دفع می‌کند. با این حال، گاهی اوقات این سلول‌های سطحی به عمق پوست رانده می‌شوند—اغلب به دلیل مسدود شدن منافذ، فولیکول موی ملتهب (مانند آکنه) یا آسیب جزئی پوست. این سلول‌ها به جای دفع شدن، تکثیر یافته و یک کیسه کوچک تشکیل می‌دهند که به تدریج با کراتین پر می‌شود.

آن‌ها ناشی از بهداشت ضعیف نیستند. آن‌ها در بزرگسالان جوان تا میانسال شایع‌تر هستند و احتمال ابتلای مردان به آن‌ها حدود دو برابر زنان است. در حالی که کیست‌های اپیدرموئید ساده معمولاً ارثی نیستند، گاهی اوقات می‌توانند در خانواده‌ها دیده شوند.

تشخیص و بررسی‌ها

از آنجایی که کیست‌های اپیدرموئید ظاهری و حسی کاملاً معمولی دارند، پزشک عمومی یا جراح گوش و حلق و بینی معمولاً می‌توانند آن‌ها را صرفاً با معاینه توده تشخیص دهند. ما به ندرت نیاز به انجام اسکن‌های خاص یا آزمایش خون داریم.

در طول معاینه، پزشک شما توده را لمس می‌کند تا اندازه آن، میزان تحرک آن و اینکه آیا عفونی شده است را بررسی کند. ما همچنین بررسی می‌کنیم تا مطمئن شویم که چیز دیگری مانند لیپوم (یک تجمع نرم و بی‌ضرر چربی) یا آبسه پوستی معمولی نیست.

در صورت بسیار بعید که توده غیرعادی به نظر برسد، می‌توان آن را در یک عمل جراحی کوچک برداشت و به آزمایشگاه فرستاد. در آنجا، زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود (فرآیندی به نام هیستولوژی) تا تشخیص تأیید شود و شما کاملاً آسوده‌خاطر شوید.

مدیریت و درمان

بسیاری از کیست‌های اپیدرموئید کوچک، غیرقابل توجه و بدون هیچ مشکلی هستند. اگر اینطور باشد، بهترین درمان اغلب انجام ندادن هیچ کاری است. گاهی اوقات، آن‌ها حتی خود به خود ناپدید می‌شوند. با این حال، اگر درمان لازم باشد، در اینجا نحوه مدیریت آن‌ها آمده است:

۱. درمان عفونت (دارو)
اگر کیست شما قرمز، داغ و دردناک شود، احتمالاً عفونی شده است. پزشک شما معمولاً آنتی‌بیوتیک تجویز خواهد کرد.

• فلوکلوکساسیلین (فقط با نسخه): این رایج‌ترین آنتی‌بیوتیک بریتانیایی است که برای عفونت‌های پوستی تجویز می‌شود.
• • زمان مصرف: معمولاً چهار بار در روز مصرف می‌شود. شما باید آن را با معده خالی (یک ساعت قبل از غذا یا دو ساعت بعد از غذا) مصرف کنید، زیرا غذا مانع جذب صحیح دارو توسط بدن می‌شود. همیشه دوره کامل را به پایان برسانید.
• پاراستامول و ایبوپروفن (بدون نسخه - OTC): برای مدیریت درد و تورم کیست عفونی، می‌توانید این‌ها را به راحتی از هر داروخانه یا سوپرمارکتی خریداری کنید.
• • زمان مصرف: پاراستامول را می‌توان هر ۴ تا ۶ ساعت (حداکثر ۸ قرص در ۲۴ ساعت) مصرف کرد. ایبوپروفن التهاب را کاهش می‌دهد و می‌توان آن را تا سه بار در روز مصرف کرد، اما برای محافظت از معده باید همراه یا بلافاصله بعد از غذا مصرف شود.

۲. برداشتن با جراحی
اگر کیست بزرگ باشد، به لباس گیر کند، ظاهر ناخوشایندی داشته باشد یا مکرراً عفونی شود، می‌توانیم آن را برداریم.

• برداشتن کامل (Complete Excision): این یک عمل جراحی کوچک است که تحت بی‌حسی موضعی (تزریقی برای بی‌حس کردن کامل ناحیه، به طوری که هیچ دردی احساس نکنید) انجام می‌شود. جراح یک برش کوچک ایجاد می‌کند و کل کیسه و محتویات آن را برمی‌دارد. برداشتن کل کیسه حیاتی است، زیرا از رشد مجدد کیست جلوگیری می‌کند. این کار یک جای زخم کوچک و دائمی بر جای خواهد گذاشت.
• برش و تخلیه (Lancing - Incision and Drainage): اگر کیست فعالانه عفونی و پر از چرک باشد، ممکن است برای برداشتن کامل بیش از حد ملتهب باشد. در عوض، ممکن است یک برش کوچک برای تخلیه مایع ایجاد کنیم، آن را با پانسمان استریل پر کنیم و اجازه دهیم بهبود یابد. با این حال، از آنجایی که دیواره کیسه باقی می‌ماند، احتمال بازگشت کیست در آینده بسیار زیاد است.

پیشگیری

از آنجایی که کیست‌های اپیدرموئید عمدتاً به طور تصادفی یا در نتیجه تحریکات روزمره پوست رخ می‌دهند، هیچ راه تضمین شده‌ای برای پیشگیری از آن‌ها وجود ندارد.

با این حال، مهمترین توصیه‌ای که می‌توانم به شما بکنم این است که آن‌ها را فشار ندهید یا نترکانید. فشار دادن، کراتین پنیری را به عمق پوست اطراف می‌راند که باعث التهاب شدید، افزایش خطر عفونت دردناک و ایجاد اسکار داخلی می‌شود که برداشتن کیست را در آینده از طریق جراحی بسیار دشوارتر می‌کند. تمیز نگه داشتن پوست و مدیریت شرایطی مانند آکنه نیز می‌تواند به کاهش شانس شما برای ایجاد منافذ مسدود شده کمک کند.

چشم‌انداز / پیش‌آگهی

چشم‌انداز عالی است. کیست‌های اپیدرموئید کاملاً بی‌ضرر هستند و به ندرت جای نگرانی دارند. اگر تصمیم بگیرید یک کیست آرام را به حال خود رها کنید، به سادگی در جای خود باقی می‌ماند و شاید بسیار آهسته رشد کند.

اگر تصمیم به برداشتن آن بگیرید، جراحی کوچک بسیار موفقیت‌آمیز است. تا زمانی که کل پوشش کیسه در طول عمل برداشته شود، آن کیست خاص کاملاً درمان می‌شود و باز نخواهد گشت. با این حال، لازم به ذکر است که اگر مستعد کیست‌های پوستی هستید، ممکن است با گذشت زمان، کیست‌های جدید و جداگانه‌ای در نقاط دیگر بدن شما ایجاد شود.

اگر هر توده جدیدی روی پوست خود پیدا کردید، همیشه بهتر است آن را توسط پزشک عمومی خود بررسی کنید تا از صحت تشخیص اطمینان حاصل شود.