مرور کلی

شکستگی استخوان گیجگاهی (Temporal bone fracture) یک آسیب جدی به استخوان گیجگاهی است که بخشی از جمجمه شما در اطراف گوش قرار دارد. این استخوان از ساختارهای گوش شما، از جمله آن‌هایی که مسئول شنوایی و تعادل هستند، و همچنین عصب صورت (فاسیال) که حرکات صورت شما را کنترل می‌کند، محافظت می‌کند. این شکستگی‌ها معمولاً پس از یک آسیب قابل توجه به سر رخ می‌دهند و اغلب، آسیب‌های دیگری در داخل سر (که به عنوان آسیب‌های داخل جمجمه‌ای شناخته می‌شوند) ممکن است وجود داشته باشند و نیاز به توجه فوری اولیه دارند.

از آنجایی که استخوان گیجگاهی بسیار نزدیک به ساختارهای حیاتی است، شکستگی در این ناحیه می‌تواند منجر به طیف وسیعی از عوارض شود که بر شنوایی، تعادل و حرکت صورت شما تأثیر می‌گذارد. در حالی که بسیاری از آسیب‌های سر خود به خود بهبود می‌یابند، شکستگی‌های استخوان گیجگاهی نیاز به ارزیابی دقیق و گاهی اوقات درمان‌های خاص برای مدیریت این مشکلات بالقوه دارند.

علائم و علل

شکستگی‌های استخوان گیجگاهی نتیجه مستقیم تروما به سر هستند. علائمی که ممکن است تجربه کنید به این بستگی دارد که کدام قسمت از استخوان گیجگاهی تحت تأثیر قرار گرفته و شدت آسیب چقدر است.

علائم

اگر دچار شکستگی استخوان گیجگاهی هستید، ممکن است چندین نشانه و علامت را مشاهده کنید. این موارد می‌توانند شامل:

• کبودی پشت گوش (علامت بتل - Battle's sign): این مورد شبیه کبودی روی استخوان ماستوئید است که برجستگی استخوانی پشت گوش شماست. این نشانه خونریزی زیر پوست ناشی از شکستگی جمجمه است.
• خون پشت پرده گوش (هموتیمپانوم - Haemotympanum): این بدان معناست که خون در فضای گوش میانی، پشت پرده گوش شما جمع شده است. این می‌تواند باعث شود که پرده گوش شما هنگام معاینه توسط پزشک، آبی یا بنفش به نظر برسد.
• نشت مایع از گوش یا بینی (نشت مایع مغزی نخاعی - CSF leak): گاهی اوقات، مایعی شفاف و آبکی ممکن است از گوش شما (که اتوره - otorrhoea نامیده می‌شود) یا از بینی شما (که رینوره - rhinorrhoea نامیده می‌شود) نشت کند. این مایع، مایع مغزی نخاعی (CSF) است که به طور معمول مغز و نخاع شما را احاطه کرده و از آن‌ها محافظت می‌کند. نشت به معنای وجود یک سوراخ کوچک بین داخل جمجمه و خارج آن است.
• ضعف یا فلج صورت (فلج عصب صورت - Facial nerve palsy): عصب صورت از طریق استخوان گیجگاهی عبور می‌کند. اگر آسیب ببیند، ممکن است حرکت دادن قسمت‌هایی از صورتتان، مانند لبخند زدن، بستن چشم، یا بالا بردن ابرو در یک طرف، برایتان دشوار باشد. این می‌تواند از ضعف خفیف تا ناتوانی کامل در حرکت دادن آن سمت صورت متغیر باشد.
• کاهش شنوایی: این می‌تواند به روش‌های مختلفی اتفاق بیفتد. گاهی اوقات، به دلیل وجود خون در گوش میانی یا آسیب به استخوانچه‌های کوچک که به شما در شنیدن کمک می‌کنند (استخوانچه‌های شنوایی) است. در مواقع دیگر، می‌تواند به دلیل آسیب به ساختارهای ظریف گوش داخلی باشد که مسئول تبدیل صدا به سیگنال‌های عصبی هستند.
• سرگیجه یا احساس چرخش (ورتیگو - Vertigo): گوش داخلی همچنین حاوی ساختارهایی است که به تعادل کمک می‌کنند. اگر این ساختارها تحت تأثیر قرار گیرند، ممکن است احساس سرگیجه، عدم تعادل، یا اینکه دنیا به دور شما می‌چرخد، داشته باشید.
• حرکات غیرارادی چشم (نیستاگموس - Nystagmus): این زمانی است که چشمان شما حرکات تکراری و غیرقابل کنترل انجام می‌دهند، که اغلب نشانه‌ای از مشکلات در سیستم تعادل شماست.
• سوراخ شدن پرده گوش (پارگی پرده تمپان - Tympanic membrane perforation): نیروی آسیب گاهی اوقات می‌تواند پرده گوش شما را پاره کند.
• کبودی دور چشم (چشم‌های راکون - Raccoon eyes): مشابه علامت بتل، این کبودی دور چشم نیز می‌تواند نشان‌دهنده شکستگی در قاعده جمجمه باشد.

علل

شکستگی‌های استخوان گیجگاهی ناشی از آسیب‌های قابل توجه به سر هستند. این آسیب‌ها اغلب ناشی از موارد زیر می‌باشند:

• ضربات مستقیم به کنار سر: این نوع ضربات اغلب منجر به چیزی می‌شوند که "شکستگی‌های طولی" نامیده می‌شوند، که در طول استخوان گیجگاهی امتداد می‌یابند. این‌ها شایع‌ترین نوع هستند و حدود ۸۰ درصد از شکستگی‌های استخوان گیجگاهی را تشکیل می‌دهند و اغلب باعث کاهش شنوایی انتقالی (مشکل در رسیدن صدا به گوش داخلی) می‌شوند.
• ضربات به جلو یا پشت سر (ترومای فرونتو-اکسیپیتال): این‌ها می‌توانند باعث "شکستگی‌های عرضی" شوند، که در عرض استخوان گیجگاهی امتداد می‌یابند. این‌ها کمتر شایع هستند (حدود ۲۰ درصد) اما خطر بالاتری برای آسیب به عصب صورت و ساختارهای ظریف گوش داخلی (کپسول اوتیک) دارند که می‌تواند منجر به کاهش شنوایی شدیدتر و مشکلات تعادلی شود.
• سایر تروماهای شدید سر: مانند آن‌هایی که ناشی از حوادث رانندگی، سقوط از ارتفاع، یا حملات هستند.

مهم است به یاد داشته باشید که این شکستگی‌ها همیشه نتیجه نیروی قابل توجهی به سر هستند.

تشخیص و بررسی‌ها

تشخیص شکستگی استخوان گیجگاهی شامل معاینه دقیق توسط پزشکان و آزمایشات تصویربرداری خاص است. از آنجایی که این شکستگی‌ها اغلب بخشی از یک آسیب بزرگتر به سر هستند، تمرکز اولیه همیشه بر مدیریت هرگونه مشکل تهدیدکننده زندگی است، که ابتدا طبق دستورالعمل‌های مراقبت اورژانسی انجام می‌شود.

تشخیص

هنگامی که به بیمارستان می‌رسید، تیم پزشکی ابتدا از پایداری وضعیت کلی شما اطمینان حاصل می‌کند. پس از پایداری، یک ارزیابی دقیق انجام خواهد شد که شامل موارد زیر است:

• معاینه بالینی: پزشکان یک بررسی کامل انجام خواهند داد، از جمله جستجو برای علائم شکستگی قاعده جمجمه (شکستگی در پایه جمجمه، که شامل شکستگی‌های استخوان گیجگاهی نیز می‌شود). آن‌ها به طور خاص صورت شما را برای هرگونه ضعف یا فلج، و گوش‌ها و بینی شما را برای هرگونه نشانه نشت مایع یا خون معاینه خواهند کرد.
• معاینه اتونورولوژیک: این یک معاینه تخصصی است که بر گوش‌ها، سیستم تعادل و اعصاب متصل به آن‌ها تمرکز دارد. این شامل:
• • ارزیابی اعصاب جمجمه‌ای: بررسی عملکرد تمام اعصاب جمجمه‌ای شما، به ویژه عصب صورت، برای مشاهده هرگونه ضعف یا از دست دادن حرکت.
  • اتوسکوپی: این زمانی است که پزشک با یک چراغ مخصوص (اتوسکوپ) داخل گوش شما را نگاه می‌کند تا پرده گوش شما را برای هرگونه پارگی (سوراخ) یا خون پشت آن (هموتیمپانوم) بررسی کند.
  • تست‌های دیاپازون (تست‌های وبر و رینه): این تست‌های ساده از یک دیاپازون ارتعاشی استفاده می‌کنند تا به تعیین نوع کاهش شنوایی که ممکن است داشته باشید کمک کنند.
• گرفتن شرح حال: تیم پزشکی در مورد چگونگی وقوع آسیب و هرگونه علائمی که از آن زمان متوجه شده‌اید، سوال خواهد کرد.

اگر ضعف صورت مشاهده شود، این یک مسئله فوری تلقی می‌شود و یک جراح گوش، حلق و بینی (ENT) باید در همان روز مشاوره ارائه دهد.

بررسی‌ها

برای تأیید شکستگی استخوان گیجگاهی و درک میزان آن، چندین بررسی ممکن است انجام شود:

• سی‌تی اسکن سر: این یک آزمایش تصویربرداری حیاتی است که از اشعه ایکس برای ایجاد تصاویر دقیق از مغز و جمجمه شما استفاده می‌کند. برای هرگونه نشانه شکستگی قاعده جمجمه، سی‌تی اسکن سر معمولاً ظرف یک ساعت، طبق دستورالعمل‌های ملی، انجام می‌شود. این اسکن به شناسایی شکستگی و بررسی هرگونه آسیب مغزی مرتبط، مانند خونریزی اپیدورال (تجمع خون بین جمجمه و پوشش خارجی مغز)، که می‌تواند بسیار جدی باشد و نیاز به جراحی فوری داشته باشد، کمک می‌کند.
• سی‌تی اسکن با وضوح بالا از استخوان‌های گیجگاهی: اگر شکستگی استخوان گیجگاهی مشکوک یا تأیید شود، ممکن است یک سی‌تی اسکن دقیق‌تر که به طور خاص بر استخوان‌های گیجگاهی تمرکز دارد، انجام شود. این اسکن تصاویر بسیار دقیقی از ساختارهای ظریف داخل و اطراف گوش شما ارائه می‌دهد و به پزشکان کمک می‌کند تا مسیر دقیق شکستگی، اینکه آیا ساختارهای گوش داخلی (کپسول اوتیک) را درگیر می‌کند یا کانالی که عصب صورت از آن عبور می‌کند، را مشاهده کنند.
• تست بتا-۲ ترانسفرین: اگر مایعی شفاف و آبکی از گوش یا بینی شما نشت می‌کند، این آزمایش می‌تواند تأیید کند که آیا این مایع مغزی نخاعی (CSF) است یا خیر. این برای هدایت درمان مهم است.
• الکترونورونوگرافی (ENoG): اگر فلج کامل صورت دارید، ممکن است این آزمایش انجام شود. این آزمایش فعالیت الکتریکی عصب صورت را اندازه‌گیری می‌کند تا میزان آسیب وارده را ارزیابی کند.

مدیریت و درمان

مدیریت شکستگی‌های استخوان گیجگاهی جامع است و اغلب شامل تیمی از متخصصان می‌شود. اولویت اولیه همیشه رسیدگی به هرگونه آسیب تهدیدکننده زندگی به سر است. پس از پایداری، تمرکز به مدیریت شکستگی استخوان گیجگاهی و عوارض احتمالی آن معطوف می‌شود.

بیماران با شکستگی‌های تأیید شده استخوان گیجگاهی معمولاً تحت مراقبت تیم تروما در بیمارستان بستری می‌شوند. آن‌ها تحت نظارت‌های منظم عصبی قرار می‌گیرند تا هرگونه تغییر در عملکرد مغزشان رصد شود و ارزیابی چندتخصصی دریافت می‌کنند، به این معنی که متخصصان مختلف وضعیت آن‌ها را بررسی خواهند کرد.

در اینجا نحوه مدیریت عوارض خاص آورده شده است:

• نشت مایع مغزی نخاعی (CSF):
• • بیشتر نشت‌های مایع مغزی نخاعی، که در تا یک سوم بیماران رخ می‌دهد، با مدیریت محافظه‌کارانه خود به خود برطرف می‌شوند. این معمولاً شامل استراحت در بستر و اقداماتی برای کاهش فشار داخل سر است.
  • اگر نشت مایع مغزی نخاعی بیش از پنج روز ادامه یابد، ممکن است از درن کمری استفاده شود. این یک لوله کوچک است که در قسمت پایین کمر شما قرار داده می‌شود تا به طور موقت مایع مغزی نخاعی را تخلیه کند، که می‌تواند به کاهش فشار و بسته شدن نشت کمک کند.
  • بستن جراحی به عنوان آخرین راه حل در نظر گرفته می‌شود اگر روش‌های محافظه‌کارانه و درن‌های کمری نشت را متوقف نکنند.
  • مهم است بدانید که آنتی‌بیوتیک‌های روتین برای پیشگیری از مننژیت (یک عفونت جدی پوشش‌های مغز و نخاع) به طور کلی برای نشت مایع مغزی نخاعی توصیه نمی‌شوند، زیرا مطالعات نشان‌دهنده نرخ پایین مننژیت در این موارد هستند.
• فلج عصب صورت (ضعف یا فلج):