مرور کلی

شیپور استاش مجرای کوچکی است که گوش میانی را به پشت گلو (نازوفارنکس) متصل می‌کند. این مجرا به متعادل کردن فشار گوش میانی با فشار هوای بیرون، تخلیه هرگونه مایعی که ممکن است در گوش میانی تجمع یابد و پیشگیری از عفونت‌ها کمک می‌کند.

اختلال عملکرد شیپور استاش (ETD) زمانی رخ می‌دهد که شیپور استاش مسدود شود یا به درستی باز و بسته نشود. این امر می‌تواند منجر به تجمع فشار در گوش میانی شود که ممکن است علائم مختلفی را ایجاد کند.

 علائم و علل

علائم ETD می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد و ممکن است در هر فرد متفاوت باشد. علائم شایع عبارتند از:

• احساس پری یا گرفتگی در گوش
• گوش‌درد، به‌ویژه هنگام تغییر ارتفاع (پرواز، رانندگی در کوهستان)
• شنوایی مبهم یا کاهش شنوایی
• صداهای کلیک یا تق‌تق در گوش
• وزوز گوش (صدای زنگ در گوش)
• سرگیجه یا عدم تعادل
• احساس نیاز به صاف کردن مداوم گلو

ETD می‌تواند ناشی از عوامل متعددی باشد، از جمله:

• سرماخوردگی معمولی یا سایر عفونت‌های دستگاه تنفسی فوقانی
• آلرژی‌ها
• عفونت‌های سینوسی
• بزرگ شدن لوزه‌ها (بافت‌های واقع در پشت مجرای بینی)
• تغییرات فشار هوا (مانند هنگام سفر هوایی یا غواصی)
• سیگار کشیدن
• گرفتگی بینی

تشخیص و بررسی‌ها

پزشک شما در مورد علائمتان سؤال خواهد کرد و گوش‌های شما را معاینه می‌کند. آن‌ها همچنین ممکن است از ابزار کوچک و چراغ‌داری به نام اتوسکوپ برای مشاهده داخل گوش شما استفاده کنند. گاهی اوقات ممکن است به بررسی‌های بیشتری نیاز باشد، از جمله:

• تمپانومتری: این آزمایش حرکت پرده گوش را اندازه‌گیری می‌کند و می‌تواند به شناسایی مشکلات گوش میانی کمک کند.
• ادیومتری (شنوایی‌سنجی): این یک تست شنوایی است که می‌تواند به شناسایی هرگونه کاهش شنوایی کمک کند.
• نازوفارنگوسکوپی: یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر که در انتهای آن دوربینی قرار دارد، از طریق بینی وارد می‌شود تا قسمت پشت گلو و دهانه شیپورهای استاش مشاهده شود.

مدیریت و درمان

درمان اختلال عملکرد شیپور استاش (ETD) به علت زمینه‌ای آن بستگی دارد. در بسیاری از موارد، این عارضه بدون نیاز به درمان و به خودی خود برطرف می‌شود. با این حال، برخی افراد ممکن است برای کمک به تسکین علائم خود به دارو یا درمان‌های دیگر نیاز داشته باشند.

تمرینات خانگی

چندین تمرین وجود دارد که می‌توانید در خانه انجام دهید تا به باز شدن شیپورهای استاش و کاهش فشار در گوش‌های میانی خود کمک کنید. این تمرینات عبارتند از:

• مانور والسالوا (Valsalva): سوراخ‌های بینی خود را با انگشت بگیرید، دهان خود را ببندید و به آرامی سعی کنید هوا را از بینی خود خارج کنید. اگر لوله‌های گوش باز شوند، باید احساس صدای «تق» در گوش‌های خود داشته باشید. بیش از حد فشار نیاورید، زیرا این کار می‌تواند به پرده گوش شما آسیب برساند.
• مانور توین‌بی (Toynbee): سوراخ‌های بینی خود را با انگشت بگیرید و عمل بلع را انجام دهید. این کار می‌تواند به باز شدن لوله‌های استاش کمک کند.
• مانور لوری (Lowry): ترکیبی از مانورهای والسالوا و توین‌بی است. سوراخ‌های بینی خود را بگیرید، عمل بلع را انجام دهید و سپس به آرامی سعی کنید هوا را از بینی خود خارج کنید.
• مانور اتونت (Otovent): این روش شامل استفاده از یک وسیله بادکنکی مخصوص برای باد کردن لوله‌های استاش است. این وسیله بدون نیاز به نسخه در اکثر داروخانه‌ها در دسترس است.
• خمیازه کشیدن یا جویدن آدامس: این حرکات نیز می‌توانند به باز شدن لوله‌های استاش کمک کنند.

دفعات انجام تمرینات:

شما می‌توانید این تمرینات را چندین بار در روز، بر حسب نیاز، برای تسکین علائم خود انجام دهید. هر تمرین را به آرامی شروع کنید و با احساس توانایی، تعداد تکرارها را به تدریج افزایش دهید. اگر احساس درد کردید، تمرین را متوقف کرده و با پزشک خود مشورت کنید. ممکن است به شما توصیه شود که این تمرینات را به صورت یک دوره انجام دهید، برای مثال: سه بار در روز به مدت ۲ تا ۳ هفته.

درمان‌های پزشکی

اگر تمرینات خانگی مؤثر نبودند، پزشک عمومی شما ممکن است درمان‌های دیگری را توصیه کند، از جمله:

• ضداحتقان‌ها: این داروها می‌توانند به کاهش تورم بافت‌های مجاری بینی و شیپور استاش کمک کنند. این داروها به شکل قرص، اسپری بینی یا قطره مصرف می‌شوند.
• آنتی‌هیستامین‌ها: این داروها می‌توانند به تسکین علائم آلرژی که ممکن است در بروز اختلال شیپور استاش (ETD) نقش داشته باشند، کمک کنند. این داروها به صورت قرص، اسپری بینی یا قطره چشمی در دسترس هستند.
• کورتیکواستروئیدهای بینی: این داروها می‌توانند به کاهش التهاب در مجاری بینی و شیپور استاش کمک کنند. این داروها به شکل اسپری بینی در دسترس هستند.
• میرینگوتومی (شکافتن پرده گوش): در برخی موارد، ممکن است یک برش کوچک در پرده گوش ایجاد شود تا فشار کاهش یافته و مایع از گوش میانی تخلیه شود. این عمل معمولاً در کودکان مبتلا به ETD مزمن انجام می‌شود.

پیشگیری

اقدامات متعددی وجود دارد که می‌توانید برای کمک به پیشگیری از ETD انجام دهید، از جمله:

• با شستشوی مکرر دست‌ها و پرهیز از تماس نزدیک با افراد بیمار، از سرماخوردگی و سایر عفونت‌های دستگاه تنفسی فوقانی پیشگیری کنید.
• آلرژی‌ها را به موقع درمان کنید.
• از استعمال دخانیات خودداری کنید.
• از دستگاه بخور برای افزایش رطوبت هوا، به‌ویژه در ماه‌های زمستان، استفاده کنید.
• در صورت امکان از تغییرات ارتفاع خودداری کنید. اگر مجبور به پرواز یا سفر به ارتفاعات بالا هستید، سعی کنید قبل و در طول سفر از ضداحتقان‌ها یا کورتیکواستروئیدهای بینی استفاده کنید. همچنین می‌توانید در هنگام صعود و فرود، آدامس بجوید یا مکرراً خمیازه بکشید.

چشم‌انداز/پیش‌آگهی

چشم‌انداز بیماری ETD به‌طور کلی خوب است. در بیشتر موارد، این عارضه خودبه‌خود یا با درمان‌های ساده بهبود می‌یابد. با این حال، برخی افراد ممکن است دوره‌های عودکننده ETD را تجربه کنند. اگر دچار ETD مداوم یا شدید هستید، باید به یک متخصص گوش، حلق و بینی مراجعه کنید.